Sterke vrouw

Hoe komt het toch dat iedereen denkt, erger nog zegt, dat ik een sterke vrouw ben.
Heb ik dat soms over mezelf afgeroepen?
Door steeds maar weer door te gaan ook als het eigenlijk helemaal niet goed ging?
Zien mensen dat dan niet, dat het niet goed gaat?
Ik zeg het toch ook wel eens gewoon, dat ik een kutdag heb en het liefste in mijn bed zou blijven?

Dus dat kan het toch niet zijn?
Of mensen kijken én luisteren niet echt meer.  Is dat het misschien.
Dat het oud nieuws is wat ik te melden heb.
“Ja ja, je man is dood en dat is zwaar. We weten het nu wel”
Kan het me niet voorstellen. Dat is een beangstigende gedachte.
Die schuif ik dus liever maar even opzij.

Want hoewel ik heel graag af en toe een time-out zou willen nemen van alle shit is dat gewoon niet mogelijk. Dat Tjebbe dood is kan ik niet ongedaan maken, was het maar zo’n feest. Daar heb ik mee te dealen zoals dat heet. En dat doe ik dan ook, naar beste kunnen.
Maar man man man wat vind ik dat op sommige dagen ongelofelijk ingewikkeld.
En dat schijnt heel normaal te zijn. Dat is het slingeren of schommelen in rouw. Tijdens een bijzonder mooie lezing van Daan Westerink afgelopen week werd dat heel duidelijk getoond in een mooie afbeelding.

Het vat de diepe dalen en kleine pieken van rouw zoveel beter samen dan dat stomme schema van Kübler Ross waarover ik niemand ooit nog wil horen. Met haar rouwfasen inclusief boosheid, depressie en aanvaarding. Zelf had ze haar eigen misére anders ook nog lang niet aanvaard toen ze het leven liet. En die mensen om je heen die denken dat je kunt rouwen volgens het boekje hebben haar klok ooit horen luiden maar weten echt niet waar mijn klepel hangt!

In dit schema kun je ook heel duidelijk zien dat afleiding één van de grote noodzaken is om binnen rouw te blijven staan. En die afleiding heb ik dus juist zo keihard nodig op de momenten dat er weer eens zo’n bijzonder zware dag aan komt. In dit geval Tjebbe’s verjaardag.
En dus had ik plannen gemaakt. Als afleiding in aanloop naar die dag, waarbij je anticipatie wilt vervangen door voorpret. En op de dag zelf even met hem én dingen waar hij (en ik) van hielden bezig te houden. Wat is er dan beter dan een trip naar Dublin. Zijn favoriete stek voor de OR-vergaderingen, met Trinity College, Temple Bar en The Jameson Distillery. Dat er een aantal weken geleden een aanbieding was om op Dublin te vliegen met Ryanair kon toch geen toeval zijn? Dat was een teken!
Toestemming van school gevraagd en gekregen voor Juul, fijn.

En dan…. gaat het van kwaad tot erger met de heuppijn.

IMG_6644Ik slaap niet meer, ondanks de nieuwe pijnstillers.
Ik kan me voortbewegen, zolang er geen trap of heuvel is, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Buster ondervindt hier ook hinder van want lekker lang wandelen is geen optie. Dus naar de orthopedische kliniek. Foto’s en onderzoeken. Ontstoken peesaanhechting en botvlies.
Joepie.
Hersteltijd minimaal 2 maanden.
Voorlopig rustig aan doen.
Oh ja, hoe dan?

Dan krijgen we ook nog berichten in de media dat Ryanair besloten heeft per dag 50-80 vluchten te schrappen. En dat dit vaak binnen 24 uur voor je vlucht gebeurt. Dit kan gebeuren voor ons vertrek naar Dublin maar ook als we daar zitten. Er zijn door heel Europa mensen gestrand. Zij kunnen vaak pas 3 tot 5 dagen later dan gepland terugvliegen. Dát kunnen wij ons dus niet permitteren. Niet met werk maar zeker niet met school. En financieel ook niet, want dat betekent óf boeken bij een andere maatschappij om toch op tijd thuis te komen óf werk en school mailen en drie hotelovernachtingen en eten moeten regelen. Ze zien ons aankomen….

Dat bovenop al het verdriet, ja dat is er nog steeds en zeker in aanloop naar Tjebbe’s verjaardag, en bovenop alle andere shit rondom de verhuizing.
Want vlak niet uit wat daar gebeurd is. De beslissing nemen alleen al.
Wetend dat het de juiste is maar toch met heel veel pijn in je hart de deur van je geliefde woning achter je dicht moeten trekken.
Je lieve vrienden uit de wijk niet meer zomaar even zien omdat je toch een rondje met Buster loopt. Niet meer zomaar even met Buster naar Tjebbe’s plekje kunnen lopen.
De aanspraak missen van de andere hondenbezitters die je gewend was tegen te komen.
En dan het opruimen, wegdoen en ordenen van bezittingen die niet mee kunnen naar je nieuwe huis. Emotioneel én fysiek enorm belastend. En dat maandenlang.
Om het nog maar niet te hebben over het gedoe met verkoper en verkopend makelaar over niet correct verstrekte info en niet nakomen van afspraken. Shit die nu nog doorettert nadat we hier al ruim een anderhalve maand wonen.
En waar we ook in de toekomst nog de nabranders van kunnen verwachten.
Waarbij ik ’s avonds alleen in een nieuw bed kruip en me niet kan verwarmen in de armen van mijn liefste. En ook niet met hem kan overleggen over de beste aanpak van alles wat speelt.

IMG_6600Ik vind oude foto’s terug op een USB-stick die ik voor mijn opleiding wil gebruiken. Wat een cadeautje. Maar ook confronterend.

Want hierop is ook zichtbaar dat er niet alleen een man mist waar ik heel veel van hou maar ook een stoere, liefdevolle, zorgzame en humorvolle vader. Die een dochter heeft die naast sterk ook kwetsbaar is.

Ik doe mijn stinkende best maar zijn plek wil én kan ik onmogelijk innemen.
Koffie helpt wel even, al is het alleen al om de tranen mee weg te slikken.

Ik ga vandaag maar vol aan de studie. Heb nog zo’n 135 pagina’s weg te werken voor de 29e en daarnaast nog twee intervisieopdrachten en het bedenken van twee casussen te doen. Morgen bel ik mijn huisarts op. Om te overleggen over verder onderzoek naar de heupproblemen, andere (betere) pijnstilling en over een verklaring waarmee ik onze trip naar Ierland evt. zou kunnen annuleren. Met pijn in mijn hart want ik vind het een enorm lastige beslissing. Maar daarvan heb ik er wel meer voorbij zien komen de afgelopen twee jaar.

Wat ik nog steeds één van de moeilijkste dingen vind is het (ongevraagde) advies en commentaar van anderen. Over tijd, dat er tijd nodig is om de dood van Tjebbe een plekje te geven. Dat wil ik niet! Het zal de rauwe rouwranden vast wat minder scherp maken op den duur maar gun mij daar dan ook verdomme de tijd voor!
En ja, ik kan (en ga) op Tjebbe’s verjaardag heus wel iets anders doen met Juul. Maar dat is gewoon wéér niet zoals we in gedachten hadden. Voor de zoveelste keer. Dus het is een alternatief maar niet wat we wilden.

Ik blijf heus mijn ene voet wel voor de andere zetten, nu wat minder flitsend maar goed.
Maar wandel nou gewoon eens met me mee in plaats van me vooruit te willen duwen. Het zou zó fijn zijn als mensen je écht zouden snappen.
Geen commentaar geven.
Geen ongevraagde adviezen geven.
Geen gevoelens bagatelliseren.
Geen positief gewauwel op je los laten als je je kut voelt.
Geen ‘je bent zo sterk’ meer zeggen.
Maar gewoon je gevoel erkennen.
En (h)erkennen dat ík het even niet meer red.
Dat soms ‘een kleine tegenslag’ (aan wie is dat om te bepalen overigens?) mij wel omver werpt. Omdat het de spreekwoordelijke druppel is!

Want dat ik sterk ben is een illusie.
Andermans illusie.

 

 

2 gedachtes over “Sterke vrouw

  1. Zo herkenbaar lieve Barbara, ik ben het ook zo zat sterk gevonden te worden en noodgedwongen sterk te zijn.
    Ik wens je sterkte met de aankomende verjaardag en toch een fijn tweede keus uitje. Hoop dat het toch troost geeft die dag. Dikke knuffel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s